انتقال منفعلانه ی مفاهیم و مهارت های ریاضی توسط معلمان،یادگیری معنادار را برای فراگیران به همراه ندارد و هرگز موجب رشد تفکر ریاضی آنان نخواهد شد، بلکه این فراگیران هستند که با مشارکت فعالشان در عرصه ی اموزش و یادگیری ریاضی بر مبنای دانش و تجربیات قبلی خود ریاضیات را امری قابل فهم و لذت بخش می سازند.(علم الهدایی، راهبرد های نوین در آموزش ریاضی)

تولید، تثبیت و تقویت تفکر ریاضی برای فراگیران هنگامی روی می دهد که با هدایت معلم تلاش کنند، خود در ساختن مفاهیم و مهارت های جدید ریاضی مشارکت موثر داشته باشند، یکی از این مهارت ها مهارت "تعمیم دادن" است.

تعمیم یک مفهوم ریاضی نیست بلکه یک فرایند فکری است، در این فرایند فکری، دانش آموزان دانسته های قبلی خودشان را (از ریاضی) به هنگام یادگیری مفاهیم جدید سازماندهی مجدد می کنند و از این  طریق بین موضوع های متنوع ریاضی ارتباط برقرار می کنند و هر چه این ارتباطات بیش تر شوند توانایی (ریاضی) بیشتری نصیب دانش آموزان می شود. وقتی آموزش به صورت اکتشافی و از راه تعمیم صورت می گیرد، باعث می شود که دانش آموزان به ریاضیات علاقه مند شده و از یادگیری خود احساس لذت کنند، زیرا دیگر ریاضیات را موضوعی خشن و انعطاف نا پذیر نمی بینند که خلاقیت در آن نقشی نداشته باشد و مجبور باشند آن را به محفوظات خود اضافه کند.